Sjongejonge, wat was me dat allemaal. U had er absoluut bij moeten zijn!!
Moest er ten tijde van de Grieken een wielergod bestaan hebben, dan heette hij ongetwijfeld Fonnos Petros. Deze god zou dan geprezen worden elke 29ste mei van ieder jaar. Wij stellen voor deze Heilige vanaf nu plechtig te eren door dagelijks vijf sprintjes te trekken richting het land van Grieken en minimaal één maal in een mensen-retro-leven op bedevaart te gaan naar de Smoutpot, alwaar je rondjes dient te rijden rond de herdenkingskapel van Fonnos. We mogen, of moeten beter gezegd, onze broze knietjes neerplanten op het eiken kerkbankje aan Fonnos’ kapel om hem wederom te bedanken voor het goede weer!
De zon kwam klokslag 12u vanachter de wolken, ze vergezelde ons gedurende heel de bewuste heilige zondag, ze besloot ons ook dit jaar niet in de steek te laten. Wat we vanaf dat uur meemaakten tot de duisternis demarreerde, staat vereeuwigd in ons collectief wielergeheugen. Editie 5 van de Blauwvelokeskoers overtrof alle verwachtingen, het werd een groot succes. En tot onze grote vreugde haalden we een recordaantal inschrijvingen in onze koninginnenrit, 83 renners startten in onze retrokoers. Drieëntachtig renners kwamen opdagen met een oude koersfiets. Drieëntachtig uitermate sympathieke renners toonden hun ware liefde voor het “oudere” materiaal. Jullie staken de Blauwvelokeskoers in een wielershirt dat we het al lang wilden aandoen.
Sowieso dank aan iedereen om onze koers dit jaar wederom legendarisch te maken.
Aan de start van de amateursrit kwamen 57 gemotiveerde renners opdagen, waarvan een achttal vrouwen. Het werd een harde strijd om de ereplaatsen, er werd stevig gereden. Onze oudste deelnemer, Hugo Martens, die overigens bijna al onze koersen meereed tot nog toe, stak vooraan het pak om het tempo te bepalen. Toen we hem halfkoers te voet zagen naderen, brak ons hart in twee, Hugo’s verbazing en teleurstelling stond af te lezen op zijn gelaat, hij was lek gereden. Mechanische pech, materiaalpech hoort nu eenmaal bij het wielrennen. Volgend jaar opnieuw, en hopelijk meer geluk. De strijd ging verder… Plots kregen we beangstigend nieuws doorheen onze walkie’s, er was een serieuze valpartij gebeurd in de eerste bocht van het parcours. Filip Roose, die achteraf zonder twijfel bij de jury de Chasse patat in ontvangst mocht nemen, ging iets te enthousiast de bocht in, verloor lijn en belandde in de smoutpotgracht. Hij moest met de ambulance opgehaald worden en werd verder verzorgd in de EHBO-post. Na de prijsuitreiking zette hij zijn ziekentocht verder richting ziekenhuis, een gebroken sleutelbeen werd hersteld. Wij hoorden hem enkele dagen geleden, hij stelt het “goed”. Wij wensen hem veel beterschap!! Filip, hopelijk zorgt onze “La chasse Patat” voor een kleine troost.
Het had dus niet veel gescheeld of we hadden de koers moeten stilleggen, maar met wat geluk was dit niet nodig, de renners bleven dan ook ijverig doorknallen en het kwam tot een sprint. Dominique de Schepper was daarin de sterkste man, hij won met overmacht onze “Le Bidon Bleu”, de hoofdprijs bij de amateurs. Bij de vrouwen ging Tine Hullebusch met de eerste prijs, Le Bidon Rose, aan de haal, zij won met minuten voorsprong op de eerstvolgende vrouwelijke achtervolgster. Ze moet waarschijnlijk tegen lichtsnelheid over de meet geracet zijn, want in eerste instantie hadden we zelfs niet door dat ze gewonnen had. Waarvoor onze excuses. Sara Baeten werd tweede en Marijke Dubois derde.
Na wat organisatie konden we aan onze Klassieker der klassiekers beginnen. Alles werd in gereedheid gebracht, Joeri Guzzi trapte zijn prachtige oude moto in gang en het startschot voor onze echte Blauwvelokeskoers werd gegeven. Het was een prachtig zicht, over de tachtig in het oud getooide renners trokken hun stalen ros op gang, er zou één ronde gezapig achter Joeri Guzzi gereden worden, dan zou het pak volledig worden losgelaten over 16 rondes kracht en snelheid in het charmante polderlandschap van de Smoutpot. Vlak na vertrek gebeurde er echter iets merkwaardigs; de kip die op het stuur van Lode Hendrickx lag te tukken, klaar om Lode te vergezellen in de koers, viel van het stuur en werd overreden, ze bloedde en werd afgevoerd naar boer Teun achter het hoekje, waar ze ongeveer vijf rondes later het loodje legde. De kip, Leonie genaamd, overleed om exact 15u04, zij zal vanaf nu elk jaar geëerd en herinnerd worden op onze blauwvelokeskoers. Naar het schijnt moest Lode dit kieken verzorgen alsof het zijn toekomstige vrouw was, dat was de opdracht van de vrijgezellendag, wij hopen dan ook van harte dat zijn toekomstige nooit beslist een dutje te doen op zijn stuur.
Er werd stevig gescheurd in de Retrorit, er werd ook stevig gevallen. Zo kregen we achteraf in interviews te horen hoe Nico een 300 meter achterstand op het peloton, dat tegen 36km per uur over het asfalt glijde, dichtreed na een schuiver in de bocht. Ook Tomas Mampuys besloot er bij te gaan liggen, hij verdween in de landelijke grachten en fietste enkele rondes verder met een kleine snede in de knie. Wij hebben uit vertrouwde bron kunnen vernemen dat hij na de koers even richting ziekenhuis ging om dit te laten hechten, waarna hij terugkwam om zijn beuling met appelmoes te kunnen eten. Respect! De kopgroep in de retrorit bestond uit een man of tien, zij reden alles en iedereen naar huis. De laatste ronde werd aangekondigd met de bel, we mochten ons voorbereiden op een massasprint. In de verte zagen we Joeri Guzzi uit de bocht komen, hij trok zijn motor in volle toeren ver voorop tov de sprintende massa. Daarin werd er hard geknokt om die eerste plaats, Stijn poot verscheen als eerste in die laatste bocht, vlak erachter Bart Verwilt en zij aan zij met Wannes Guetens. Al snel werd duidelijk dat Wannes Guetens een klasse te sterk was in deze laatste krachtontplooiing, hij won deze sprint met meer dan twee haar- en/of fietslengtes voorsprong op onze drievoudige winnaar Stijn. Bart werd derde.
Bij de vrouwen reed Marie Wessey een ijzersterke solo gedurende vele rondes, ze won met duidelijke overmacht Le Guidon Rose bij de vrouwen. Linde Freya werd hier tweede.
De prijs voor het mooiste tenue en fiets ging naar Jo Groven.
Na de prijsuitreiking stoof er een gezellige sfeer over de smoutpot, pintjes vloeiden rijkelijk en de beuling werd gevreten, zonder vorken weliswaar, enkel met mes, de vorken vonden we ’s avonds in een plastic zakje. Tip! Misschien moet er volgend jaar maar eens iemand komen melden dat er geen vorken zijn, dan kunnen we dat misschien wel oplossen.
Het was een onbeschrijflijk mooie dag zondag 29 mei 2011. Wij mochten rekenen op een record aantal renners, een record aantal toeschouwers en een record aantal verbrande barbecuebakkers. Wij bedanken iedereen die ons hielp; alle seingevers, alle mensen van de barbecue, alle opbouwers, alle grafici, ons uiterst bevallig en enthousiast koerscomité aan de inschrijvingen, onze tentleveranciers, onze pannekoekenbaksters, alle supporters, alle renners, alle fietsen, alle fans, de politie, de Blauwvelokeskoers, de weergoden, de kip…. en zo voort…
HOPELIJK TOT VOLGEND JAAR!!!
HOPELIJK TOT DE VOLGENDE BLAUWVELOKESKOERS!!
DANK AAN IEDEREEN!!
Recente reacties