Afgelopen zondag werd er gekoerst voor de prijzen. Liefst 192 renners  stonden op zijn schoonst aan de start van de Blauwvelokeskoers, de klassieker in wording ter ere van Fonneke Peeters.

Fonneke toverde een zonnige glimlach tevoorschijn aan de hemel, zijn glorie straalde neder over de Smoutpot.

Bijna een half jaar lang ging Europa  gebukt onder slecht weer, in de week van de Blauwvelokeskoers werden we verwend met zonnige dagen en warme nachten, met als apotheose een stralende zon op de dag van de koers. Wij worden er onderhand nog nederiger van,  laten we stellen dat de BVK een officieuze start van de zomer is.

 

Nadat we zaterdag en zondagochtend ons best deden de Smoutpot om te vormen tot een blauwwit feestterrein, stroomden de klassieke fietsen met bijhorende spiermassa’s toe in gestrekt tempo. Onze koersorganisatie stond bijna op springen, maar dankzij de hulp van al onze uiterst sympathieke vrijwilligers liep alles op wieltjes.  De inschrijvingstafel was populair gebied en voor de start konden renners zich nog snel laten doperen bij Dr Fuentes.

Een bloedtransfusie is niets abnormaals meer tegenwoordig, dachten wij, dus na een klein financieel omkoopschandaal kregen we de Dokter in kwestie even uit zijn gerechtsprocedure. Hij bracht het beste bloed mee dat hij had liggen en installeerde zich in onze hotelkamer. Panamarina’s creatie stond aan de ingang naar het circuit, net naast het graf van Leonie. We maakten op het einde van de dag nog een plechtige herdenkingskniel met heel de organisatie aan haar graf. In memoriam… amen!

 

De bandenspanning was te snijden aan de Smoutpot. De versnellingskabels stonden gespannen. Lak was geboend, derailleurs geölied, kettingen gerodeerd. Joeri Guzzi en TransfoFlo stonden cilindervormig op kop, seingevers op post en supporters langs beide kanten.

Na een grote groepsfoto werd het startschot gegeven. 18 Rondes lang zouden we racen, met een tussensprint in de 10e ronde .  Een vliegende start na de 1e ronde joeg het tempo snel omhoog; de Blauwvelokeskoers was effectief vertrokken voor 60 kilometer.

Na enkele ronden hadden we een kopgroep met grote vaart. Sommigen in koers zaten toen al met een fringale, anderen reden reeds het eelt van onder hun tenen, nog anderen stonden reeds geparkeerd, niet omdat ze bergop moesten rijden, maar eerder omdat den tap er te verleidelijk uitzag. Sommigen gingen er bij liggen, anderen reden lek. Pech en valpartijen waren ook deel van de Blauwvelokeskoers dit jaar.

 Onder luid en hevig gejuich passeerden renners de eindmeet. De aankomstvlag wapperde stevig onder invloed van snel rijdende tweewielers en een forse wind, die nota bene pal op het voorhoofd stond aan de aankomst.

 

Er werd een aantal keer stevig aan de boom geschud in het peloton, renners losten druppelsgewijs. Coureurs met haar op de benen werden eraf gepierd nadat ze een tijd lang aan den elastiek hingen, de demarrages volgden elkaar op en alle kaf werd van het koren gescheiden. Grinta was het peloton niet ontgaan, enkelen deden ontsnappingspogingen, alle gaten werden terug dichtgereden.

Na negen ronden werd de bel geluid, de tussensprint, de Grote Prijs Leonie stond op het programma. Deze werd gewonnen door Wim Verbraeken, hij won de sprint van zijn mede-ontsnapper, ze waren op pure kracht en uithouding vooruit gereden op het peloton. 

Na ronde tien kwam bij sommige renners de man met de hamer langs, ze draaiden vierkant en zorgden voor een uitdunning van de kopgroep.

Bij de mannen lag alles nog open, een twintigtal renners deden nog mee voor de prijzen. Bij de vrouwen begon duidelijk te worden wie de sterkste in koers was.

Elisabeth Vermeulen reed al enige tijd solo op kop. Ze had behoorlijk wat jus in de benen en was onoverwinnelijk, zij won de Guidon Rose.  Marilyn Blondé werd tweede en Lien van Deuren derde.

 

Eric Haesendonck was de enige echte topfavoriet om de Grote Prijs Fonneke Peeters te winnen, dat is onze prijs voor schoonst geklede. Hij reed op een koersfiets uit het interbellum en bezat een prachtig krullende moustache en dungevlochten staart tussen de schouders. Hij had de ogen van een Franse wasbeer en droeg een prachtig shirt van Transfrigo met oude broek en schoenen. Hij reed met zoveel liefde en panache over het parcours dat we zonder enige twijfel hem de Grote Prijs Fonneke overhandigden bij de prijsuitreiking.  Hij had, ondanks de voortreffelijke efforts van velen anderen (waarvoor dank) het schoonste koersaura van de Blauwvelokeskoers. Een koersaura dat na de koers nog meer cachet kreeg onder invloed van trappisten.

 

In de kopgroep werd er ondertussen stevig doorgekacheld tot de laatste ronde. Het zou een sprint worden. In de allerlaatste ronde gebeurde er nog een valpartij waardoor het peloton nog wat uitdunde. De sprint was helaas niet voor iedereen weggelegd.

 

De sprint was er één om in te kaderen en zal nog lang nazinderen in ons wielergeheugen.  Een klein stuk voorbij de kapel van Fonneke kwam Nick uit het wiel en zette volle gas de sprint in, nog 100 meter tot aan de streep.

Met wind op kop was dit niet de beste optie, maar hij ging zijn weg. Hij hield stand, maar op 40 meter van de streep kwam Jens Dillen, winnaar van editie 2012 uit zijn wiel en zette een raket van demarrage neer. Op de streep was het nipt, beiden reden bijna gelijktijdig over de witte lijn. Koersverantwoordelijken riepen zus, anderen riepen zo, wie had gewonnen?

Gelukkig konden we rekenen op ervaren koersfotografen. Stefan Vandervelden, onze Bvk-fotograaf van vele jaren dienst had zich tactisch opgesteld in het zolderraam van Café de Smoutpot. Hij droeg het harde verdict digitaal in de hand en bracht het bij na wat klimmen en klauteren. Er was geen twijfel meer. Jens Dillen was 5cm te kort geschoten zijn tweede overwinning in onze koers op zak te steken. Nick Hermans had zijn lange krachtontplooiing tot een succesvol einde gebracht en was de welverdiende winnaar van de Blauwvelokeskoers bij de mannen. De man van Hoogstraten nam de Guidon Blue mee naar huis, een wisselbeker die men pas mag houden na drie winsten in vijf jaar.

Bernd De Bruyne werd derde.

 

De chasse patate ging dit jaar naar Vincent Feyenaerts. Hij werd met de tuutaa naar het ziekenhuis gebracht. Er was even paniek, maar snel bleek alles mee te vallen, gelukkig voor hem. De koersdirectie sprak hem enkele dagen geleden en hij verkeert in goede conditie.

 

De koersdirectie wilt heel graag en vanuit het koershart alle vrijwilligers uitbundig bedanken voor alle hulp van afgelopen tijden.  Wij willen alle renners bedanken voor deelname en supporters voor komst.

Hopelijk genoten jullie allen van de Blauwvelokeskoers en hopelijk mogen wij jullie allen terug verwelkomen volgend jaar!!

Uw koerscommissarissen Johan en Dimitri