Zondag 25 mei staat waarschijnlijk al genoteerd in uw agenda. Die dag mag, of beter, moet u gaan stemmen. In tijden dat jobs sneuvelen als Syrische rebellen en jongeren verblind rechtser worden omdat enkel negativiteit belicht wordt, zal uw elektronische zwarte stip er misschien niet veel aan verhelpen een politieke zwarte dag te ontmantelen. Deze stad, dit land gaat gebukt onder hetzelfde kortzichtig gedrag als overal ter wereld, koortsachtig behoud van kleine gewoontes en grote cultuur. Ik hoor u al denken, waar gaat dit zwartgallig gezever naartoe, wel, naar koers.

 

Misschien moeten we 25 mei een optocht houden met de fiets, als eerbetoon aan wielerhelden en als teken van vrede. Misschien slaagt het schone landschap rond de smoutpot er in om politieke onvrede te vergeten, misschien sterft de geladen sfeer van verkiezingen af door de euforie ontstaan door renners en publiek. Renners, opgekleed in echte tenues nota bene, gezadeld op een oude fiets.

Misschien zaaien we 25 mei, als echte Belgische boeren een gezapige kalmte omtrent de toekomst, eentje die België voorziet van echte banken en bedrijven, echte politiekers en verstandig publiek, misschien ook niet. Misschien maakt het ook allemaal niet uit, zeker niet nu ze een oceaan ontdekt hebben op een maan van Saturnus, en een toekomstige rakettocht verder reikt dan een atoomsessie in één of andere verlaten zee, namelijk naar Mars. Wie zal zijn raket afvuren in de koers? Wie spurt dit jaar om de zege? Welke demarrages mogen we verwachten? Of is de winnaar al bekend? Toch niet diene pipo met zijne zever, wiens naam klinkt als “de zever”….

Laten we het maar bij koers houden, zo schoon dat het kan zijn. Hopelijk sneuvelen er minder renners dan jobs dit jaar. We proberen de veiligheid elk jaar te vergroten, waarschijnlijk lassen we een stop in na een aantal inschrijvingen, u bent bij deze op de hoogte. De smoutpot liegt er nooit om, waar we ook vandaan komen, we raken gecharmeerd door oeroude velden, bewandeld door viervoetige beesten en begroeid met granen en maïs. Als we het gras ruiken, komen we altijd weer een beetje thuis. Sommigen worden er stil van, anderen luidruchtig als varkens, dat hoor je meestal tegen het einde van de dag. We zagen veel mensen genieten op de edities van de Blauwvelokeskoers afgelopen jaren, toegegeven, het weer zat altijd mee. Samengevat; koers, bier, eten en vele leuke mensen samen, het werkt. Wij Belgen drinken wel eens graag een pintje, wij kijken graag naar koers, we begrijpen de tragiek van een coureur, we eren het, ook als er niet gewonnen wordt, in de stijl van “deelnemen is …”.

U komt toch ook?