Anno 1899, Marie-Antoinette Segers, wettige echtgenote van Jef Peeters zet een gezonde zoon op aarde. Genaamd Fons Peeters, ook wel Fonneke genoemd.

Al snel werd duidelijk dat deze jongeman andere plannen had met zijn leven dan de beenhouwerij van zijn vader over te nemen. Reeds in zijn kinderjaren was Fonneke de energiebom die hij later als profrenner zou blijken in de talloze sprints waarin hij alles en iedereen naar huis reed.
Hij was slechts anderhalf jaar oud toen hij zijn eerste sprint trok op de oprit van zijn ouderlijk huis. Sommigen beweren zelfs dat Fonneke al kon fietsen nog voor hij lopen kon. Fonneke Peeters gaf toen al tekenen van de legende die hij later worden zou.

Fonneke Peeters

In zijn profcarrière behaalde hij meerdere prachtige overwinningen in onder meer Kastel-Lommel-Kastel,den Dreihoekkoers, de kermiskoers van Brakel, de Grote Prijs Fatima, de Hel van Wilrijk, 3 maal won hij Brussel-Halle-Vilvoorde, 6 maal de omloop “ De omloop” en op het hoogtepunt van zijn fysieke kunnen, de piek in zijn carrière in 1923 besloot hij zo maar eventjes op 60km van de streep iedereen in de wind te zetten in de  Blauwvelokeskoers.
En het is hier dat Fonneke Peeters de geschiedenisboeken is ingegaan als de beste renner van voor WOII, een titel die hij dankzij zijn uitmuntende overwinning in de Blauwvelokeskoers van 1923 verworven heeft.
Helaas zijn er te weinig mensen die hiervan op de hoogte zijn. Met voornaamste reden het overweldigend succes van bekendere renners van na WOII, toen de wielersport aan een enorme opmars bezig was. We denken hier natuurlijk vooral aan sportlegende Eddy Merckx en consoorten.
Het is daarom dat wij vorig jaar besloten om, ter nagedachtenis van Fonneke Peeters een “Blauwvelokeskoers” te organiseren. Het was namelijk al van 1939 geleden dat deze wielerwedstrijd nog gereden werd.
Anno 2007, na enig hevig heen en weer geargumenteer binnen het bestuur, was de Blauwvelokeskoers weer een feit!

Editie 2007

Op 20 mei 2007 werd aan het galgenweel op linkeroever het startschot gegeven van de eerste editie van de Blauwvelokeskoers.
Met 35 deelnemers aan de start en net een fikse regenbui achter de rug werd er vanaf het begin van de wedstrijd op volle kracht gereden.
Het parcours werd vastgelegd op ongeveer 32km. Een rit die ook wel bekend is als de fietsroute van “Sint-Anneke”.
Langs de Schelde werden de eerste klasseverschillen duidelijk. Al snel werd het kaf van het koren gescheiden en vormde zich een kopgroep van 10 renners. Na een gevecht tegen de wind langs de expresweg richting Brugge en een eerste col op 6 km van de start werd er de polders ingereden. In Melsele werd er voortdurend met de posities gespeeld waardoor er nog grote vraagtekens bestonden rond de vraag wie er die dag de sterkste zou blijken.
Ook achter de kopgroep werd er heldhaftig gereden. Op enkele moedige uitzonderingen na reed iedereen met een koersfiets over de polderwegen van de BVK.
Diegenen die er alleen voorstonden leverden een zwaar gevecht af tegen de wind, zij die zich samenvoegden met anderen voerden onderlinge strijd. Respect!
Op kop werd er stevig gereden, enkele renners bepaalden het moordend tempo waarmee er richting eindmeet werd geknald. Niemand gaf er voorlopig de brui aan.
Na enkele cols, de eerste kasseistrook en een behendigheidstest in het bos werden de renners bevoorraad van water en suiker dankzij onze uiterst sympathieke en mooie medewerksters Tinne, Nele en Rebecca. Waarvoor dank!!! Op dit punt zaten we halfkoers en iets dichter bij de “Boucles du Porc”, daar waar misschien een eerste beslissing zou kunnen vallen over het verdere verloop van de koers.

Nog steeds werd er enorm krachtig op de pedalen gestampt en werden de eerste tekenen van vermoeidheid zichtbaar. Na wat slingerbochten betraden de renners het “Vals plat”. Hier werd de rit grimmig en hard. Het bochtenwerk werd bemoeilijkt door de her en der nog vochtige asfaltplekken en dit zorgde voor een valpartij.

Ilan, winnaar van de “Chasse patat” (prijs voor onze “over”moedigste renner) ging tegen de vlakte. Ondanks een stevige aardestoot en grote schuurwonde aan de rechterbil sprong de man zonder aarzelen terug op de fiets en zette zijn zinnen op achtervolging. Na een Heroïsche inspanning kon hij terug aansluiten bij de kopgroep.

Allen onderweg naar de “Hel van het Fort”, een kasseistrook waar de motoren van menig poldertractor harder werk moet leveren dan op het veld, daar waar deze BVK zou worden opgesplitst in winnaars en verliezers!!

Na de col d’E17 was het zover, een tweetal gevaarlijke bochten naar links, eentje rechts en de 2km lange Hel van het Fort was vertrokken. Wielen stopten met draaien, renners vielen stil, drinkbussen werden grachten ingeschoten, voeten raakten de grond,.. op alle mogelijke manieren werkten deze oerstenen de stuwkracht van benen en knijpkracht van armen tegen. Het werd hier dan ook duidelijk welke renners zich als eerste doorheen Burcht naar de eindmeet konden trekken.
Sid, Johan en Jon schoten de laatste bocht in. Het rechte stuk langs de Schelde tot aan de meet kwam in het vizier. Het stond te gebeuren. De winnaar van de Blauwvelokeskoers zou stilaan bekend gaan worden.

Plots, uit het niets verscheen Stijn. Hij had na een onverwachte ontsnapping uit het peloton een solo-sprong gemaakt en zo zijn kansen op winst volledig herwonnen. Hij vervoegde de drie koplopers. De vier namen zouden zo meteen gaan sprinten om winst, alhoewel…
Na een uitzonderlijk lange en sterke inspanning van Johan Smets, die een groot deel van de koerssnelheid op zijn naam had staan, moest hij de rivalen loslaten. Enkel Stijn, Sid en Jon zouden als drie sterksten naar de finish rijden. Nog ongeveer 1km licht hellend wegdek tot aan de streep. Er werd naar elkaar gekeken, zonder woorden overlegd wie er nog kop zou trekken, wie het laatste deel van het werk voor zijn rekening zou nemen alvorens er rechtop zou gestaan worden om de eindsprint in gang te trekken.
Op 300 meter moet Jon lossen, Sid en Stijn stevenen op volle toeren af op de in-het-wit-geverfde-Bvk-eindmeet. De omwentelingen werden sneller en zwaarder, er werd nog een paar keer geschakeld tot het ideale verzet, tot die versnelling waarmee het maximum aan snelheid nog gereden kon worden, tot die versnelling waarmee Stijn Poot de Sid achter zich liet en deze woeste koers met succes ten einde bracht. Stijn won de sprint en was de welverdiende en gelukkige winnaar van deze Blauwvelokeskoers 2007, editie 1 !!!!!!!!

Wij danken iedereen voor de deelname aan dit spektakel, en hopen dat jullie allemaal ook dit jaar weer aan de start willen verschijnen.

Editie 2009

Dames en heren, voorspeld, verwacht en ingewilligd; de bvk was ook dit jaar weer een groot succes. Iedereen dank om deel te nemen aan dit evenement. Natuurlijk bedanken wij ook alle helpers en supporters om van deze rit een onvergetelijke tocht te maken.

Vroeg uit de veren, al snel de smoutpot aan het omtoveren tot een blauw in de zon blinkend café, alwaar de bvk van 2009 van start zou gaan. We mogen met enige stevige fierheid vermelden dat er aan de start van onze derde editie een  zeventigtal  coureurs verschenen. Het aantal amateurs en profs onder hen was ongeveer gelijkmatig verdeeld. De zon was heel de dag van de partij en zette dan ook alle in retrocostume verpakte renners aan onze aankomstlijn, overspannen met onze fenomenaal mooie blauwvelokeskoersbache in een prachtig daglicht. De Klassieker in Wording is zijn woordspeling aan het waarmaken.

Met nog meer renners en een pak meer supporters dan vorig jaar vertrok de bvk aan een heroïsch parcours. Al het asfalt werd gekeerd, alle seingevers stonden op post, de motor van Henkie draaide in ralenti, het parcours was volledig verkeersvrij, het was tijd voor het startschot! Poef! en weg was de massa op de fiets voor een eerste ronde tegen 25km/h achter Henkie. Het peloton zou na die eerste ronde een vliegende start nemen en zo officieel de bvk de punch geven die het een echte wegrit waardig zou maken.

Al snel bleken de profs zich te onderscheiden van de amateurs, zo bleek de kloof na de eerste ronde al tientallen seconden te zijn. Iedereen zoefde over de eindmeet onder luid gejuich van de toeschouwers. Na enkele ronden reden er toch nog een tweetal moedige amateurs mee met onze profs. De snelsten reden met een kopgroep van ongeveer vijftien renners over de vlaamsche polderwegen. Aan de start kwamen steeds meer en meer supporters opdagen, en terwijl het bier er rijkelijk vloeiden, werd de sfeer er beter dan ooit. Geen enkele renner of renster voelde zich nog eenzaam op de fiets na het passeren van de bvk-aankomstlijn.

De eerste dag van deze maand juni van 2009 bracht voor sommigen een ondraaglijke temperatuur voort, waardoor de gezichtsuitdrukkingen bij de coureurs ronde na ronde veranderden; de warmte sloeg genadeloos toe op de toch oh zo prestatiegerichte geesten op de fiets. Om dan nog maar te zwijgen over de beukende wind op sommige stukken van het circuit. Enkelen onder hen hielden onuitputtelijk vol, anderen hielden er een bescheiden tempo op na, sommigen kropen zonder aarzelen in het wiel,  nog anderen gaven op. Het weer besloot er een legendarische dag van te maken.

De kopgroep werd af en toe geteisterd door een poging tot ontsnapping, maar buiten dat in te halen feit reden zij onstopbaar door aan een gemiddelde snelheid van ongeveer 36km per uur. Ondertussen zaten we reeds aan de tiende en laatste ronde van de amateursrit, zij passeerden onder geschal en gejoel de start, waar wij de bel als signaal van de laatste ronde hevig lieten rinkelen: nog een kleine drie km en de winnaar van de amateurs zou zich profileren.

Mario van Vynck, de man die slechts twee uur voor aanvang van de wedstrijd zijn dertig jaar oude stalen ros in orde had gekregen, besloot zich als sterkste amateur te tonen in een knappe sprint. Bij de vrouwen was Sarah Poot de sterkste van de amateurs, zij eindigde met een onklopbare voorsprong op de nummers twee en drie, die nog een mooie eindsprint uit de kast sleurden voor de tweede plaats, helaas was ons fotofinishmachien nog niet opgesteld. Nog heel wat amateurs reden hun laatste ronde in stijl uit en verlieten zo één voor één het circuit; de profrit werd zo het enige spektakel voor handen, zij hadden nog ongeveer negen ronden te rijden. Enkel de twee vrouwelijke profs hadden nog enkele rondes meer voor de boeg. Bij hen werd al snel duidelijk dat Stefanie Serrien de te kloppen vrouw was. Zij was onaantastbaar in de 60km en was dan ook de trotse bezitter van onze Guidon ROSE op het einde van de dag.

Het peloton had zichzelf al een beetje verder uitgedund door met een verschroeiende snelheid bepaalde renners uit het wiel te rijden. Met zijn tienen schoten zij verder doorheen het gehucht van de Smoutpot. Wie onze Bidon Bleu mee naar huis ging nemen, was reeds bekend, maar onze Guidon Bleu zou bestemd zijn voor één van deze uitverkorenen. De Chasse patate daarentegen had zich nog niet laten gelden, maar toch was er al een kanshebber. Fred had namelijk lek gereden halverwege de koers, met een gelukje een wiel kunnen bemachtigen van een collega-coureur. Helaas zat er wel een kwinkslag in dat gekregen “cadeau”, waardoor zijn bochtenwerk er één werd voor de allermoedigste. Het duurde dan ook niet lang alvorens hij het asfalt van naderbij mocht aanschouwen. De Fred besloot zijn rit toch uit te rijden, en verdiende zo zonder twijfel de Chasse patate van de Bvk 2009. Op het einde van de dag kwam hij in een interview ook nog eens met de legendarische woorden op de proppen:”de wind zijn de cols van Vlaanderen”, woorden met dewelke hij zich als Chasse patate onvergetelijk zou maken.

De profs namen beurt per beurt de kop en draafden lustig voort over de soms hobbelende polderwegen, zij hadden nog een drietal ronden te gaan en besloten het tempo stil te leggen. Iedereen wist dat er hard gereden was, en dat een ontsnapping in dit laatste gedeelte enkel mogelijk was met een superconditie. Iedereen bereidde zich dus voor op een massasprint; de Bel, de laatste ronde was een feit. De organisatoren stonden op het puntje van hun ladder, de wind blies zijn wielerglorie doorheen onze haren, onze oren suisden nieuwsgierigheid. De supporters bogen vaak voorover, leunend op de nadarhekken, om toch maar niets te zullen missen van dit uiterst spannende einde van de bvk; de massasprint. De verrekijkers wonden er geen doekjes om, ze waren in aantocht. In de verte, in het zicht overgoten met groen, paarden en koeien doken de renners op tussen de velden. Het was duidelijk dat de snelheid al zeker opgevoerd was tot vijfenveertig km per uur. Drie renners reden op kop, de rest zat  verscholen achter fietswielen. Ze dreven het tempo nog wat op en gingen de voorlaatste bocht in, richting de herdenkingskapel van Fonneke Peeters. De sprint werd aangetrokken in die laatste bocht, en al snel werd duidelijk wie de sterkste was. Stijn Poot, winnaar van de Bvk van 2007 had duidelijk nog een zwaar geladen kartouche op overschot en sprintte iedereen zonder mededogen uit het wiel. Met ruime overschot finishte hij op de rest van het peloton en werd hij voor de tweede maal bekroond als winnaar van deze rit met Le Guidon Bleu!!!!

Verslag Blauwvelokeskoers 2010!

De voorbereidingen waren getroffen, de beulingen gedraaid, de nadààrs geplaatst, de sjampetters hadden hun fluit aan de besnorde lippen, de dames van de administratie hadden zich in hun streepjes gehesen, de wegomleggingen waren duidelijk aangegeven om later op de dag flagrant te worden genegeerd door bejaarde wielerterroristen, de camera’s en hun operators stonden op strategische plaatsen, de frigo’s van de smoutpot zaten voller dan de ballonnen die het geheel blauw verfraaiden, de streep was vakkundig getrokken, kortom alles was in opperste staat van paraatheid om van de vierde editie van de Blauwvelokeskoers wederom een prachteditie te maken. Bovendien was Mozes hemzelve neder gedaald uit de blauwe hemelen om er voor te zorgen dat de wolken die dag in een grote boog rond het gezegende parcours zouden glijden, zelfs het kwik weigerde koppig om eens een kijkje onder de 25 graden te nemen.

Geen wonder dat de inschrijvingen eerlang onder stoom kwamen. Tinne, Rebecca en Nele kweten zich vakkundig van de taak om al die fraai uitgedoste kampioenen met een glimlach te ontvangen en te voorzien van al het nodige om de koers te kunnen aanvatten. Ruim honderd (101 om precies te zijn) atleten van verschillend allooi boden zich aan voor een ritje richting geschiedenis. Er waren er grote, er waren er kleine, jong geweld, oude wijsheid, brute beren en frêle deernen, allen maakten ze zich stilaan klaar voor het verlossende startschot.
De verdeling tussen amateurs (+- 30km) en retroprofs (+-60km) lag op ong 70-30. Ook tijdens deze editie zou dit oogverblindende peloton gezamenlijk 1 tour rond het parcours achter de motor rijden waarna er 2 startschoten zou gegeven worden. 1 om de amateurs uit de startblokken te laten schieten en ietwat later om op de staart van de retro’s te stampen. Dit alles om de druk op het parcours enigszins te verlichten.

Ken “de bijnaambaron” en Ilja “het jargonkanon alias the Voice” schraapten hun kelen om het geheel te voorzien van deskundige commentaar. Joeri, de hipste gangmaker uit de gangmakersgeschiedenis, joeg zijn Moto Guzzi in het juiste toerental en loste zijn embrayage. Weg waren ze richting eerste bocht. Daar troffen ze het eerste seingeefsterpaar Inge en Winke aan, kersverse mama’s en immer een lust voor het oog. Rechtsop voelde je ook meteen dat de wind in dit deel van de ronde zich heel vriendelijk in je rug nestelde. Zo ging het over de verraderlijke maar zeer goed met gele verf aangegeven oneffenheden richting de gevreesde bocht 2. Er was daar gekeerd gelijk op het wereldkampioenschap curling, maar het bleef een gevaarlijke bocht. Het is dan ook hier dat er zich tijdens de koers, onder het toeziende oog van het eveneens oogverblindend duo seingeefsters Nina en Barbara, een handjevol drama’s voltrok. Niet alleen werd hier de deelname van 1 van de moedigste dames uit het peloton gefnuikt door een schuiver van formaat, het was ook hier dat de meest onfortuinlijke van het pak (later bedacht met de chasse patat) oorlog kreeg met zijn rijwiel en besloot dekking te zoeken in de toevallig daar gelegen loopgracht. Zoals het een echte krijger betaamt bleef hij echter niet in zijn modderbad zitten, maar klom hij dadelijk terug op zijn stalen ros om zijn heldentocht verder te zetten. Klak af voor zoveel moed en doorzettingsvermogen en zijn vel kan er maar deugd van gehad hebben!

Bocht 2 voorbij en de wind nog steeds in het voordeel ging het richting de rechts-links-rechts combinatie en voorbij post 3 waar het de beurt was aan Eva en Isabelle om bewonderende blikken te ontlokken aan al wie er passeerde. Kort daarop gevolgd door de adembenemende verschijning van Birgit en Esther aan seinpost 4, je kon je adem hier anders goed genoeg gebruiken want het was ongeveer op dit punt dat men kon gewaarworden dat wind er genoeg van had om zich te gedragen en hij zette zich dan ook van voren. Hartslag al omhoog en dat fenomeen werd alleen nog maar versterkt aan post 5 door een blik te werpen op Sofie, Sophie en Sara. Gelukkig was er iets verder, net voorbij de obligate Mobilhome-congregatie een kapelleke te ere van wijlen zijne onvermoeibaarheid Fonneke Peeters waar je kon trachten vergeven te worden voor de onkuise gedachten ware het niet dat ook hier de bocht werd bewaakt door een seinnimf, Katrien. Met de neus terug op het stuur en de hartslag ietwat onder controle draaide je zo rechts de laatste rechte lijn op. De mensenzee (volgens de politie een 20tal, volgens de organisatie een 200tal zielen sterk) kolkte en raasde! Golf na golf van aanmoediging werden richting de helden die voorbijraasden gestuwd. De BVK was onderweg! Het tempo in beide races werd onmiddellijk strakker getrokken dan een wielerbroek om de billen van Fonneke Peeters en het werd snel duidelijk wie er zou meestrijden om de knikkers.


foto: Stefan Vandervelden

Bij de amateursvrouwen was er niet enkel een mooie opkomst te noteren maar werd het ook een uiterst mooie strijd. Het was uiteindelijk Lien Avonds die haar armen ten hemel mocht richten gevolgd door Sara Baeten en Marthe Van Dessel. Bij de Mannelijke amateurs werd ook een verschrikkelijk tempo ontwikkeld, de klasse met de meeste deelnemers kende een uiterst spannend verloop en uiteindelijk bleek Dave de Smet de sterkste en mocht hij bovenaan de ladder plaatsnemen. Hij werd op deze ladder richting eeuwige roem geflankeerd door de Thomas Billion en Geert Casmit. Na afloop van deze discipline liepen de deelnemers hieraan druppelsgewijs binnen met als 1 van de laatste maar moedigste de Blob van St-Job, met een aangezicht die de kleur van zijn favoriete club benaderde werkte Wim Devocht zijn traject tot aan de allerlaatste pedaalslag af. Respect!

foto: Stefan Vandervelden

Op de baan nam de ruimte dus toe en hier bleven de retromannen (de enige retrovrouw was door pech ook genoodzaakt de strijd te staken) rondjes afmalen op het stuk antiek dat zich tussen hun alsmaar harder protesterende benen bevond. De gezegende leeftijd van het materiaal zou ook zijn tol eisen, zo is het Kempische collectief slachtoffer geworden van een koppel lekke banden waardoor hun winstkansen even snel slinkten als het bier in de vaten van de smoutpot.
Ondertussen groeide de opwinding, de aanmoedigingen werden luider, iedereen voelde de spanning en zijn bloeddruk stijgen en met nog 4 rondes voor de tube kon Nico Van Sweevelt, die al bergen werk had verzet op kop van de koers, zich niet meer bedwingen. Hij wilde zijn goede benen tonen aan heel de wereld en sprong weg in een splijtende demarrage. De 4 andere kleppers in de kopgroep keken elkaar aan met blikken vol verstandhouding en organiseerden zonder veel woorden te wisselen de achtervolging. Met man en macht slaagden ze erin om Nico, die nu toch al een half arsenaal aan cartouchen had verschoten, terug te halen en voor de 4de maal in evenveel edities maakte iedereen zich op voor een eindspurt.


foto: Stefan Vandervelden

Ding Ding Ding, nog 1 ronde. De stem van de omroepers begon te trillen, handen verstevigden hun grip op de nadààrs, mensen bogen zich steeds verder voorover, gesprekken werden gestaakt, verrekijkers en arendsogen tuurden in de verte voorbij de Kapel van Fonneke tussen de bomen richting horizon. Was er beweging? De witte helm van Joeri kwam in zicht… en daarachter iets blauw. Wie droeg er nu weer blauw? Bijna heel de kopgroep. Is het Nico? Of nee het is, het is, het is Stiiiiiiijjjjjjjnnnnn!!!!! Met enkele fietslengten voorsprong op Robby De Geest die onmiddellijk werd gevolgd door Nico, vloog hij voorbij. Met deze 3de overwinning op 4 edities mag hij de felbegeerde trofee ‘Le Guidon Bleu’ nu voor altijd in zijn trofeekast zetten. En naar verluid heeft Mr. Blauwvelokeskoers oftewel de Kannibaal van ’t Noord dit huzarenstukje dan nog afgewerkt met een losstaand stuur. Kwatongen beweren dat dit stuur een soort aandrijfmechanisme verborg dat verbonden was met zijn pedaalas maar dat is voer slechte verliezers.
Zoals u kan lezen was het weer een memorabele strijd waarover meteen werd nagekaart in de uiterst fijne omgeving van de Smoutpot. Ondertussen had Joost het vuur voor onder de pensen aan de praat gekregen en dit was het sein voor Fleishmeister Yon aka den Beuling van Berchem om zich om te kleden tot een verschijning die een 9 scoorde op de schaal van jerommeke en zich achter de BBQs te zetten om de pensen te garen. Hij werd hierbij zeer deskundig geholpen door “de sauspaus”, Jelle!
Wie zich ook geweldig goed had omgekleed was Bert. Oranje tweewieler met bijpassend tricot uit den tijd dat Fonneke nog zijn eigen tanden had en hij zijn derailleur nog kon afstellen zonder zijnen bifocale te moeten opzetten. Het plaatje klopte en hij werd hier dan ook voor in de bloemetjes gezet.

Over in de bloemetjes zetten gesproken, graag zou uw reporter ter plaatse in naam van het organiserend comité een hele resem mensen bedanken en heeft hij er nu al spijt moest hij hier iemand zijn vergeten . Iedereen die heeft meegeholpen met de voorbereidingen, de Smoutpotcrew, de mensen die de dag zelf de handen uit de mouwen hebben gestoken, de cameramannen en fotografen, uiteraard alle deelnemers die zichzelf weer hebben overtroffen in hun outfits en toewijding en bovenal jullie, de supporters die van dit evenement echt wel een klassieker zijn aan het maken.
Met speciale vermelding nog van Johan “de peetvader” Smets en Dimi “maakt dat ge terugzijt” Vekemans.

Nog even dit voor zij die nu al heimwee hebben:
Nog 374 nachten slapen en het is weer zover (op 29 mei 2011), dan staat den Blauwvelokeskoers editie 2011 op het programma met alvast 1 verbetering, Dimitri zal er terug bij zijn!


Verslag  Blauwvelokeskoers 2011.

Sjongejonge, wat was me dat allemaal. U had er absoluut bij moeten zijn!!
Moest er ten tijde van de Grieken een wielergod bestaan hebben, dan heette hij ongetwijfeld Fonnos Petros. Deze god zou dan geprezen worden elke 29ste mei van ieder jaar. Wij stellen voor deze Heilige vanaf nu plechtig te eren door dagelijks vijf sprintjes te trekken richting het land van Grieken en minimaal één maal in een mensen-retro-leven op bedevaart te gaan naar de Smoutpot, alwaar je rondjes dient te rijden rond de herdenkingskapel van Fonnos. We mogen, of moeten beter gezegd, onze broze knietjes neerplanten op het eiken kerkbankje aan Fonnos’ kapel om hem wederom te bedanken voor het goede weer!
De zon kwam klokslag 12u vanachter de wolken, ze vergezelde ons gedurende heel de bewuste heilige zondag, ze besloot ons ook dit jaar niet in de steek te laten. Wat we vanaf dat uur meemaakten tot de duisternis demarreerde, staat vereeuwigd in ons collectief wielergeheugen. Editie 5 van de Blauwvelokeskoers overtrof alle verwachtingen, het werd een groot succes. En tot onze grote vreugde haalden we een recordaantal inschrijvingen in onze koninginnenrit, 83 renners startten in onze retrokoers. Drieëntachtig renners kwamen opdagen met een oude koersfiets. Drieëntachtig uitermate sympathieke renners toonden hun ware liefde voor het “oudere” materiaal. Jullie staken de Blauwvelokeskoers in een wielershirt dat we het al lang wilden aandoen.
Sowieso dank aan iedereen om onze koers dit jaar wederom legendarisch te maken.

Aan de start van de amateursrit kwamen 57 gemotiveerde renners opdagen, waarvan een achttal vrouwen. Het werd een harde strijd om de ereplaatsen, er werd stevig gereden. Onze oudste deelnemer, Hugo Martens, die overigens bijna al onze koersen meereed tot nog toe, stak vooraan het pak om het tempo te bepalen. Toen we hem halfkoers te voet zagen naderen, brak ons hart in twee, Hugo’s verbazing en teleurstelling stond af te lezen op zijn gelaat, hij was lek gereden. Mechanische pech, materiaalpech hoort nu eenmaal bij het wielrennen. Volgend jaar opnieuw, en hopelijk meer geluk. De strijd ging verder… Plots kregen we beangstigend nieuws doorheen onze walkie’s, er was een serieuze valpartij gebeurd in de eerste bocht van het parcours. Filip Roose, die achteraf zonder twijfel bij de jury de Chasse patat in ontvangst mocht nemen, ging iets te enthousiast de bocht in, verloor lijn en belandde in de smoutpotgracht. Hij moest met de ambulance opgehaald worden en werd verder verzorgd in de EHBO-post. Na de prijsuitreiking zette hij zijn ziekentocht verder richting ziekenhuis, een gebroken sleutelbeen werd hersteld. Wij hoorden hem enkele dagen geleden, hij stelt het “goed”. Wij wensen hem veel beterschap!! Filip, hopelijk zorgt onze “La chasse Patat” voor een kleine troost.
Het had dus niet veel gescheeld of we hadden de koers moeten stilleggen, maar met wat geluk was dit niet nodig, de renners bleven dan ook ijverig doorknallen en het kwam tot een sprint. Dominique de Schepper was daarin de sterkste man, hij won met overmacht onze “Le Bidon Bleu”, de hoofdprijs bij de amateurs. Bij de vrouwen ging Tine Hullebusch met de eerste prijs, Le Bidon Rose, aan de haal, zij won met minuten voorsprong op de eerstvolgende vrouwelijke achtervolgster. Ze moet waarschijnlijk tegen lichtsnelheid over de meet geracet zijn, want in eerste instantie hadden we zelfs niet door dat ze gewonnen had. Waarvoor onze excuses. Sara Baeten werd tweede en Marijke Dubois derde.

Na wat organisatie konden we aan onze Klassieker der klassiekers beginnen. Alles werd in gereedheid gebracht, Joeri Guzzi trapte zijn prachtige oude moto in gang en het startschot voor onze echte Blauwvelokeskoers werd gegeven. Het was een prachtig zicht, over de tachtig in het oud getooide renners trokken hun stalen ros op gang, er zou één ronde gezapig achter Joeri Guzzi gereden worden, dan zou het pak volledig worden losgelaten over 16 rondes kracht en snelheid in het charmante polderlandschap van de Smoutpot. Vlak na vertrek gebeurde er echter iets merkwaardigs; de kip die op het stuur van Lode Hendrickx lag te tukken, klaar om Lode te vergezellen in de koers, viel van het stuur en werd overreden, ze bloedde en werd afgevoerd naar boer Teun achter het hoekje, waar ze ongeveer vijf rondes later het loodje legde. De kip, Leonie genaamd, overleed om exact 15u04, zij zal vanaf nu elk jaar geëerd en herinnerd worden op onze blauwvelokeskoers. Naar het schijnt moest Lode dit kieken verzorgen alsof het zijn toekomstige vrouw was, dat was de opdracht van de vrijgezellendag, wij hopen dan ook van harte dat zijn toekomstige nooit beslist een dutje te doen op zijn stuur.
Er werd stevig gescheurd in de Retrorit, er werd ook stevig gevallen. Zo kregen we achteraf in interviews te horen hoe Nico een 300 meter achterstand op het peloton, dat tegen 36km per uur over het asfalt glijde, dichtreed na een schuiver in de bocht. Ook Tomas Mampuys besloot er bij te gaan liggen, hij verdween in de landelijke grachten en fietste enkele rondes verder met een kleine snede in de knie. Wij hebben uit vertrouwde bron kunnen vernemen dat hij na de koers even richting ziekenhuis ging om dit te laten hechten, waarna hij terugkwam om zijn beuling met appelmoes te kunnen eten. Respect! De kopgroep in de retrorit bestond uit een man of tien, zij reden alles en iedereen naar huis. De laatste ronde werd aangekondigd met de bel, we mochten ons voorbereiden op een massasprint. In de verte zagen we Joeri Guzzi uit de bocht komen, hij trok zijn motor in volle toeren ver voorop tov de sprintende massa. Daarin werd er hard geknokt om die eerste plaats, Stijn poot verscheen als eerste in die laatste bocht, vlak erachter Bart Verwilt en zij aan zij met Wannes Guetens. Al snel werd duidelijk dat Wannes Guetens een klasse te sterk was in deze laatste krachtontplooiing, hij won deze sprint met meer dan twee haar- en/of fietslengtes voorsprong op onze drievoudige winnaar Stijn. Bart werd derde.
Bij de vrouwen reed Marie Wessey een ijzersterke solo gedurende vele rondes, ze won met duidelijke overmacht Le Guidon Rose bij de vrouwen. Linde Freya werd hier tweede.
De prijs voor het mooiste tenue en fiets ging naar Jo Groven.

Na de prijsuitreiking stoof er een gezellige sfeer over de smoutpot, pintjes vloeiden rijkelijk en de beuling werd gevreten, zonder vorken weliswaar, enkel met mes, de vorken vonden we ’s avonds in een plastic zakje. Tip! Misschien moet er volgend jaar maar eens iemand komen melden dat er geen vorken zijn, dan kunnen we dat misschien wel oplossen.

Het was een onbeschrijflijk mooie dag zondag 29 mei 2011. Wij mochten rekenen op een record aantal renners, een record aantal toeschouwers en een record aantal verbrande barbecuebakkers. Wij bedanken iedereen die ons hielp; alle seingevers, alle mensen van de barbecue, alle opbouwers, alle grafici, ons uiterst bevallig en enthousiast koerscomité aan de inschrijvingen, onze tentleveranciers, onze pannekoekenbaksters, alle supporters, alle renners, alle fietsen, alle fans, de politie, de Blauwvelokeskoers, de weergoden, de kip…. en zo voort…

HOPELIJK TOT VOLGEND JAAR!!!
HOPELIJK TOT DE VOLGENDE BLAUWVELOKESKOERS!!
DANK AAN IEDEREEN!!